همدرد با آن کشتی کره‌ای

خبر غرق شدن کشتی کره‌ای و سرنوشت نامعلوم سرنشینانش که از قضا دانش‌آموزانی بوده‌اند عازم اردویی آموزشی، به اندازه‌ی کافی تلخ هست. با این حال، نکاتی هست که هرچه سعی می‌کنم و به پای جریان رسانه‌ای و همه‌فهم بودن اخبار بگذارم، نمی‌شود که نمی‌شود.

پیش از هر چیز یادآور شوم که شاید ما ایرانی‌ها تلخی حادثه را بیشتر حس کنیم، از آن جهت که به حوادث در سفرهای «آموزشی» دانش‌آموزی خو گرفته‌ایم. هرچند قیاس مع‌الفارق است مقایسه‌ی این حوادث؛

از جمله آن که معاون مدرسه‌ی آنان خودکشی می‌کند و مسئولین ما به خود می‌بالند.

غرق کشتی مسافربری کره‌ای، جان صدها دانش‌آموز را گرفت ۱۳۹۳
غرق کشتی مسافربری کره‌ای، جان صدها دانش‌آموز را گرفت ۱۳۹۳

یک

رئیس تیم تحقیقاتی دادستانی کره‌ی جنوبی می‌گوید:

«ناخدا سکان کشتی را به‌طور موقت به افسر سوم کشتی سپرده بوده است. بنابراین ممکن است در لحظه حادثه سکان دست ناخدا نبوده باشد.»

مگر کشتی خودروی سواری است که حتماً باید کسی سکان را به دست می‌گرفته؟ و چه کسی گفته آن یک شخص سکان‌به‌دست‌گیرنده لزوماً باید شخصِ ناخدای کشتی بوده باشد؟ اتفاقاً در شرایط عادی بسیار بعید است که ناخدا حتّی آن اطراف رؤیت شود. از آن‌جا که حادثه بسیار سریع اتفاق افتاده و هشداری از قبل مطرح نبوده، در لحظه‌ی وقوع حادثه ناخدا می‌توانسته خیلی راحت در کابینش نشسته و به تماشای فیلم مشغول بوده باشد، بدون این که بتوان او را خطاکار قلمداد کرد.

دو

«تصاویر منتشر شده نشان می‌دهد که با وجود کج شدن کشتی، خدمه با بلندگو از سرنشینان خواسته‌اند که به جای هجوم برای فرار، در جای خود بمانند.»

در این‌جا باید گفت توصیه‌ی خدمه‌ی کشتی بسیار درست و منطقی بوده و بلندگوها در آن لحظات به انتشار پیام‌های از پیش تمرین‌شده‌ی ایمنی مشغول بوده‌اند. امن‌ترین جا در حوادث دریایی خودِ کشتی است، مگر آن که غرق شدن آن از احتمال خارج شده و به یقین مبدل شده باشد؛ که تازه در آن صورت هم توصیه می‌شود افراد در قایق‌های نجات جاگیر شوند، اما قایق‌ها را تا نقش‌برآب شدن آخرین امیدها، به دریا نمی‌اندازند. صرف کج بودن کشتی نشان نمی‌دهد که شناوری خود را به طور کامل از دست داده و دیگر به وضعیت تعادل بازنگردد.

اتفاقاً در قریب به اتفاق موارد، کشتی می‌تواند تعادل خود را بازیابد، یا لااقل در همان حالت کج روی آب شناور بماند تا کمک از راه برسد.

یکی مانده به آخر

فارغ از موارد بالا، باید به خاطر داشت در حوادث دریایی، همواره شخص ناخدا مسئول است و این که آن لحظه پشت سکان بوده یا نبوده، چیزی از بار این مسئولیت او نمی‌کاهد. در این مورد خاص، فرار ناخدا و خدمه‌اش پیش از حصول اطمینان از تخلیه‌ی کامل دانش‌آموزان کشتی، قصوری فاحش تلقی می‌شود و توصیه‌ی ایمنی بلندگوها که در بالا به بی‌عیب بودن آن اشاره کردم، وضعیت را وخیم‌تر می‌کند.

corean-ship-2

آخر

شایع‌ترین دلیل مرگ کشتی‌شکستگان، نه فرو رفتن در دریا، بلکه سرمای آب است که در گرم‌ترین فصول سال به زحمت به ۳۵ درجه می‌رسد و هنوز دو درجه از دمای بدن انسان سالم پایین‌تر است. جلیقه‌های نجات طوری طراحی شده‌اند که ماهی‌های گوشت‌خوار را تا حد امکان از خود برانند، امّا این جانداران هم به هر حال، دشمن جان انسانی هستند که به دریا افتاده است.

به این موارد اشاره کردم تا بگویم هرچه از زمان غرق شدن کشتی بگذرد، احتمال زنده یافتن آن کودکان نگون‌بخت، کم‌تر و کم‌تر می‌شود.

کاش این حوادث کم‌شمارتر شوند و کاش کره‌ای‌ها تا اعلام دقیق علت وقوع حادثه دست از تحقیق نکشند و راه تکرار بر خطر ببندند.

در این گوشه‌ی دنیا که چنین نبوده و چنین نیز نخواهد شد.

اخبار مرتبط

 

2 دیدگاه

  1. سلام طه جان؛

    تبریک می‌گم که قالب وبلاگت رو به‎‌روزرسانی کردی؛ زیبا و آرامش‌بخشه؛ خوبی و مفید بودن نکات به کنار، استفاده‌ی به‌جا و زیبا از “یکی مانده به آخر” خیلی عالی بود.

    موفق باشی
    گزنه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.